Durch Bösch, Feld on Jade

Aufnahme: 1976...

Durch Bösch, Feld on Jade

De jung Jeneration hät at imme ihre ejene Töstel jehale. Höckzedag versüff se bal em Musikjeschratel on ment, ene jenöchliche Walzer wör en Bittprozession. Durch Bösch on Feld jeht kom noch ene von dene, on wat en Honnböch eß ode wie en Maiflöt jeklopp on jeschält wüd, han se noch nie Jehürt. De winigste wesse, dat e Käuzje schreie kann, on dat de Kuze jän von de Käuetche opjepiddelt wäde, öm an de Some zu komme. - Anstatt Käujummi zwesche de Zäng ze deue, sollten se lever Bromele plöcke john. On wenn useene fröher ene andere anschmere wollt, säte: „Häste at jesehn, hinger en dem Struch eß e Hekkedeuenest." On wenn der andere dann lure jing, eße efach en de Bromeleheck erenjedaut wude. Äffer och höck sen de Bromele jeläjentlich noch en Mode. Ene Famillievatter us Dolldep eß vüre paar Johr ens met ene Leeder op su ne riesen Struch jesteje, rötsch ovve us on stond bis am Hals en de Döen. Sing Pech wor, date och noch en kuute Botz on ken Strömp am Liev hat. Von de Bocheckere han me jo all noch de Nas jestriche voll. Mensch, wat han me die domols zesammejeschrapp, öm e Fläschelche Öl ze krieje. Ejentlich wor et jo en Biesterei, dem arme Jediersch em Bösch de Vitamine fottzufresse.

Als Pänz däte me em Böscb och jän e Hüsje baue ode dene andere ihr Hüsje kapottmache. Wenn en Baach en de Nöh wor, wud ene Kömpel jemach on dren jebad. Me woren dobei nie alleen - Kradde, Kulköpp on Blotijele woren imme dobei. Äffer me han us nur selden de Peps jeholt. Wollbere werden och höck noch jeplöck. Wat en richtije Husfrau eß, mach entwede Schelee drus ode back Wollberekoche, dat me hingerher Ata nehme moß, öm de Zäng widde an et Blänke zu krieje. Do eß de Surampes en de Wies doch besse. Me kret höchstens schlieh Zäng dovon ode de Pittemachflöck. Üverhaup, met Feld on Jade woßen de Löck fröher vill mie anzefange. Me jing de Kamille für de Buchping plöcke, de Ketteplöck für de Kning steche, on de Jroßmotter dät met de Sechel de Jromerich für de Jeß krogge. En de Meddagsstond, wenn alles e bißje am nuppe wor, fing dann de Ohm Hennes de Säns an ze kloppe. En de Bungede stonden de Quetscheböm. De beste Quetsche wuden jeklaut, de andere enjemach ode en de Zupp jedon on von de fule Schnaps jebrannt. - Der stunk dann wie en Sau, let sich äffer jot drinke, wenn me dobei de Nas zohelt.

Em Jade stond imme et Beste: Perschte, Schwitteprömmche, Mesebirre, jung Mürche, Äeze, Erbele, Johannesdruwe on Knurschele. Dofür aleen hät ene Usländer at ene Heimatsprochführer han mösse. Für de weld Hase on Kning woren de klen Schloteplänz je et Beste. Äffer Ströpp setze wor streng verbodde, dat fel unger Wilderei, on do dät metunger de Flurhöder drop oppasse. Emol stond och ens ene Buur em Verdach, en singem Jade Ströpp ze setze. Do hät sich de Flurhöde stikum hinger de Schüer jestallt, öm opzopasse. Tatsächlich hung no kute Zigg och ene Has em Stropp. De Buur wor äffer net op de Kopp jefalle. Er lef en de Jade, verbleut dem Dier de Asch on let et widde loofe. Dann jing e hinger de Schüe be de Flurhöde on sät: Sühste, su machen ich dat imme. Du jlövs jar net, wie die Biester sich dat merke. Wenn höckzedag noch ene e Jädche hät, eß dat miestens nur Spillerei. Der miß de Äezerise mem Zollstock af, kämmt de Olichspiefje on hilf em Fröhjohr de Plänzje met de Pinzett us de Äd. Der breng och fädig on löt de Tomate ful werde, weil se ze schön sen für afzeplöcke. Trotzdem: "Jedem Dierche sing Pläsierche". - Äffer do wör dann doch en Büchs sure Kappes us em Jeschäft besse, den hät me wenigstens net wahße jesehn, ment JODOKUS

Autor
Scan und Bildbearbeitung: Franz Bellinghausen
Quelle
Siebengebirgs-Zeitung Nr. 41 vom 08.10.1976; Text: Jodokus (Jean Assenmacher)
Zur Verfügung gestellt von
Rudolf Pieper (SZ)
Räume & Galerien
Mein Steckenpferd Mundart Presseberichte 1 (bis 1989)
Aufrufe
13
Objekt-ID
47715
Original-ID
15924

Etwas zu ergänzen?

Kennen Sie abgebildete Personen, das Jahr oder Hintergründe zu diesem Bild? Schicken Sie uns einen Hinweis – wir prüfen ihn und ergänzen das Objekt.